Nespereira: unha carballeira, un muíño e un camiño

Carballeira de Nespereira, carballeira derramada,                                                   nesta carballeiriña perdín a miña navalla,                                                                   perdín a miña navalla, perdina, quedei sen ela,                                                   carballeira de Nespereira, carballeira derramada.

Cántame esta cantiga unha das informantes, Laura Costas, e ademais cóntame que na Carballeira de Nespereira habitaba o tardo e, cando as mulleres e homes se achegaban a ela, liscaban de alí a lume de carozo porque o tardo andaba a derramar as pólas dos carballos e escoitábase un grande estrondo.

A Carballeira de Nespereira estaba situada nos Cochos, no barrio de Marcosende, exactamente entre os actuais números 170 e 176 do que se coñece como Estrada de Zamáns, a PO-331 que vai do Porriño a Gondomar. Se ben hai veciños que lembran vagamente que esta carballeira se prolongaba tamén polos terreos de riba da estrada, tamén denominados Os Cochos. Os carballos paseniño fóronse cortando e tamén, aos poucos, minando os terreos para convertelos en labradío e plantar millo. Sigue lendo

Ramón Hermida, mestre canteiro de Zamáns

Nunha das visitas ao Arquivo Histórico Diocesano de Tui, consultei o libro Arte y artistas en la antigua diócesis de Tui (1989), de Ernesto Iglesias Almeida, que comprende un dicionario de artistas (escultores, pintores, canteiros, etc.) que traballaron para a diocese de Tui.

Entre eles, Ramón Hermida[1], mestre canteiro, veciño de Zamáns[2], que en 1818 recibiu o encargo de enlousar a nave do Doce Nome da capela da Misericordia de Tui, por unha cantidade de 1.920 reais.

O Campo da Feira na actualidade.

Outros artistas mencionados relaciónanse coa nosa parroquia por teren efectuado algunha obra na igrexa parroquial, situada no barrio da Aldea, preto do Campo da Feira, onde o 5 de cada mes se celebraba unha feira de gando. Esta feira xa aparece citada nas Respuestas Generales del Catastro del Marqués de la Ensenada,

Sigue lendo

Bótalle unha cornetada!

Como ben comentou Anxo no seu artigo O crime de Matamá, o traballo de recollida de microtopónimos tamén nos somerxe na nosa rica tradición oral. As coñecidas cornetadas –noutras zonas de Galicia reciben o nome de cencerradas, cincerradas, cinzarradas (todos castelanismos) ou chocalladas, trangalladas, etc.[1]–, eran un costume moi estendido polas parroquias rurais galegas hai apenas uns anos.

A Enciclopedia Galega Universal[2] define a cornetada como:

“Burla dirixida ós viúvos na noite do seu casamento cando volven casar. Prolóngase durante varias noites, nas que se entoan unha serie de coplas satíricas. Adoitaban acompañarse de sons de chocallos, tixolas, cacharros vellos ou calquera instrumento improvisado. O esquema resultaba ser sempre o mesmo; a primeira copla era invariable: “Quen casou? / Bata cagada. / E con quen? / Con Mexa na Cama. /Arriba coa chocallada.” A seguinte esfrofa recollía os alcumes e o momento no que se coñeceu a parella, acompañada doutras nas que se resaltaban defectos físicos ou morais da parella. En determinados lugares, os mozos que ían casar a outras parroquias ou que non respectaban os costumes antigos do lugar, tamén eran obxectos da chocallada. Unha vez que esta remataba, adoitaba celebrarse un baile o domingo pola tarde coñecido como festa dos mozos”.

Un dos instrumentos máis típicos que se empregaba para facer ruído e acompañar as coplas eran os cornos[3] e de aí o nome de cornetadas. Pero estas non eran só un xeito de divertirse senón que agochaban detrás unha dura crítica social, que se dirixía a todos aqueles que ousaban transgredir a asentada moral tradicional, tal e como afirman os investigadores Xavier Castro e Maite Bouza Pérez [4] da Universidade de Santiago:

“Un fenómeno social que expresa a mobilización do pobo en prol da defensa da moral tradicional. É unha reacción suscitada por un abano de causas relativamente amplo que ten como fin primordial o repudio dos matrimonios entre cónxuxes de idades desiguais, os amancebamentos, as infidelidades e calquera outra forma de relación que fose considerada ilícita. Era esta unha forma de presión moral, exercida mediante o emprego do escarnio, que se desenvolvía tanto en aldeas e vilas como nos barrios –máis ben periféricos– das cidades, e era un feito corrente tanto en Galicia, como en diversas partes de España e no contorno europeo. Trátase dun costume que se remonta a épocas moi recuadas, do que existe constancia xa no século XVII, e que seguíu pervivindo ata practicamente os nosos días, aínda que de xeito menos adoito e cunha tesitura máis atenuada que revela ben a súa decadencia”.

Cencerrada (1950), de Laxeiro. Colección Caixanova (http://www.coleccioncaixanova.com)

Algúns dos versos que puiden recompilar en Zamáns foron fornecidos polos informantes Isaac Prado Lorenzo, máis coñecido como Lisardo, de 90 anos, e Modesto Martínez  Costas, O Coxo, de  76 anos. Lisardo é o neto dunha das grandes creadoras de coplas do lugar de Paredes de Erville, Pepa de Paredes. O lugar de Paredes está dividido pola Estrada de Paredes, que marca o lindeiro entre o Concello de Vigo e o Concello de Mos; por debaixo da Estrada de Paredes estamos no lugar de Paredes, do barrio de Vilaverde, parroquia de Zamáns, Concello de Vigo; por riba, lugar de Erville, parroquia de Cela, Concello de Mos, aínda que os veciños lle chaman Paredes de Erville. Con todo, esta división é exclusivamente administrativa, xa que na vida cotiá a relación entre ambas beiras da estrada é cordial.

Nun dos días de traballo en Paredes, Lisardo relatoume que o lugar de reunión e ensaio das cornetadas era a casa onde vive hoxe, a casa materna onde vivía a finada avoa, Pepa de Paredes, en efecto a grande artífice dos versos das coplas, e o finado tío, Cándido, que seguiu os seus pasos. Pero no proceso de creación das cornetadas participaba máis xente, xa que non se limitaban só a cantar as coplas senón que se acompañaba dunha posta sen escena: o Barrighas, o predicador; o Lugho, o escritor; Orindo; e outros. Naquel tempo eran mozos, e ensaiaban, se cumpría, toda a noite xa que polo día tiñan que traballar. “Rompía o día e seguían na alleira. Eran moi parrandeiros”, di Lisardo. Tal era así que case se converteron en profesionais das cornetadas e alí onde había que cantar unha, alí estaban eles.

Un día andaban a sachar a Pepa de Paredes e o Cándido [5]:

–Cándido, andas a poñerlle nombres por aí á xente, agora vouche inventar unha canción –díxolle a nai.                                                                                                                           –A min? Non é capás –respondeulle Cándido.                                                                               –Mira:                                                                                                                                    Tres cousas hai en Zamáns                                                                                                         non llo dighas a ninghén,                                                                                                        torto o pai e torta filla,                                                                                                              e torto o xenro tamén.

De Pepa de Paredes tamén son:

No lughar de Vilaverde                                                                                                             hai un buraco no chan,                                                                                                                Benedita caíu dentro                                                                                                                 e Cándido meteulle a man.


Estaba Caruncho                                                                                                                        sentado na alteza[6]                                                                                                                   pegoulle a risa                                                                                                                           e caíu de cabeza.

Con tanta alegría                                                                                                                       botouse a bailar                                                                                                                          porque atopou                                                                                                                             con quen casar.

Estaba Caruncho                                                                                                                      sentado na eira                                                                                                                           e pasou por alí                                                                                                                           a Carracheira.

Colleu o balde                                                                                                                           e colgouno na chepa                                                                                                                    e puxo un caravel                                                                                                                       no orxal[7] da chaqueta.

E marchou á fonte                                                                                                             porque estaba ela alí:                                                                                                            “Ola, Carracheira,                                                                                                               tamén estás aquí?”                                                                                                                “Ola, Carunchiño,                                                                                                                      hai que bo mozo                                                                                                                         e que afeitadiño                                                                                                                       e tes na chaqueta                                                                                                                       un caraveliño.

E díxolle el,                                                                                                                                cheíño de gozo:                                                                                                                           “Teño ochenta anos,                                                                                                                   quixera ser mozo”.

Nesta última estrofa, vemos que o obxecto de escarnio nesta ocasión é un vello, de oitenta anos, que pretende amores cunha moza. Estes amores serodios son, como sabemos, reflectidos na peza dramática Os vellos non deben de namorarse, de Castelao[8], estreada en 1941 no Teatro Mayo  de Bos Aires pola Compañía Gallega de Comedias Maruja Villanueva. Na montaxe participou tamén o actor ourensán Fernando Iglesias, Tacholas, interpretando a Morte, no primeiro lance, e a Don Ramonciño, no segundo.

De Cándido son os seguintes versos:

No lughar de Vilaverde                                                                                                               hai un can laghareiro,                                                                                                                que é fillo do Charquete                                                                                                            e xenro dun mariñeiro.


[1] Máis información na páxina http://www.consellodacultura.org/asg/instrumentos/os-idiofonos/instrumentos-para-as-cornetadas/

[2] VV.AA. (1999): Enciclopedia Galega Universal, vol. VI, Vigo: Ir Indo Edicións. Tamén se pode consultar na rede. http://www.egu.es/

[3] Máis información na páxina: http://www.consellodacultura.org/asg/instrumentos/os-idiofonos/instrumentos-para-as-cornetadas/

[4] CASTRO, Xavier e BOUZA PÉREZ, Maite (2007): “Ars amandi e vellez: a cencerrada”, en Semata: Ciencias sociais e humanidades, vol. XVIII, Santiago de Compostela: Servizo de Publicacións da Universidade de Santiago de Compostela. Tamén se pode consultar en http://dspace.usc.es/bitstream/10347/4567/1/pg_333-360_semata18.pdf[

[5] Escríboas como mas cantaron, con vacilacións e castelanismos.

[6] En lugar de artesa, arca de madeira onde se amasaba o pan.

[7] En lugar de ollal, abertura dun tecido por onde pasa o botón.

[8] RODRÍGUEZ CASTELAO, Afonso M. (1977): Os vellos non deben namorarse, Vigo: Galaxia.

 

 

Doce… coma a nosa fala!

Alsina, Amparo, Ana Beatriz, Ángeles, Carmen, Emilia, Encarna, Gloria, Isabel, Jacobo, Lola, Marisa, Orisia, Remedios, Susana e Teresa forman o grupo que participa no Curso de auga doce[1] promovido pola Concellería de Normalización Lingüística do Concello de Vigo e que ten lugar durante varias semanas –os luns– na Asociación Veciñal Doutor Fleming. Case todas mulleres, polo tanto, todas con idades entre os 49 e os 84 anos; Jacobo, o único representante masculino, está por debaixo desa idade. A todo este grupo de dezaseis persoas dedico este artigo, xa que elas e el son as súas actrices e actor principais.

E o lector estará pensando arestora: pero que carallo é iso do Curso de auga doce?  Simplemente, un xeito de compartir e de poñer en común o galego que cadaquén fala. Así, tomando como escusa o elemento natural da auga, neste caso auga doce e non salgada (materia doutro curso paralelo a este), os dezasete percorremos con entusiasmo e curiosidade a lingua de noso: o léxico, os refráns, as frases feitas, as adiviñas, as cancións, as lendas, a microtoponimia, etc. A auga é só o fío do nobelo que nos guía, tal como Ariadna a Teseo no labirinto, para sentirmos e acariñarmos a nosa lingua. Coñecémola, falámola, agarimámola, facémola saír de alá dentro, lembrámola como a lingua que falabamos coa familia e coa que xogabamos na aldea, ou como aquela que reprimiamos na escola (si, sucedeu de verdade e non foi unha fabulación, e así o relatan unha boa parte das asistentes ao curso, mulleres fachendosas da súa lingua). Convertémolo en presente e en futuro porque o galego non liscou nin se esvaeu da memoria! Só cómpre abrirlle a porta e deixalo voar libre coma os paxaros!

O galego soa melodioso e impregna a sala cada vez que alguén intervén na sesión –a maioría, como dixen, xente maior que se trasladou a Vigo desde Ourense, Lugo, A Coruña ou Pontevedra para acadar un mellor futuro–. O seu galego soa a río, a fervenza, a cachón, a ballón, a rego, a regueiro, a regato, a codeso, a carqueixa, a piorno, a bouza, a braña, a laxe, a seixo, a pasto, a veiga, a outeiro, a xoaniña, a vacaloura, a lesma, a chuvia, a poalla, a amieiro, a salgueiro, a pontella, a muíño, a mouros… Unha delicia. Sigue lendo

Poulo

A medida que nos enchoupamos con centos e centos de microtopónimos, constatamos que, sobre todo naquelas parroquias viguesas que aínda manteñen certo carácter rural, as persoas de máis idade seguen a usar o galego cun vocabulario de seu, que debemos coidar e incorporar á nosa bagaxe lingüísticapara que non esmoreza e se perda na noite dos tempos.

Con anterioridade, dedicámoslle un post á palabra chamadouro, e agora este céntrase no termo poulo, moi presente na microtoponimia das parroquias viguesas estudadas ata o momento: Beade, Bembrive, Coia, Comesaña, Coruxo e Zamáns, aínda que un chisco controvertida e variada en canto ao significado. Sigue lendo