O substantivo común “pedra” nos topónimos de Zamáns (II)

Vén de O substantivo común “pedra” nos topónimos de Zamáns (I)

E el era que se era unha parroquia onde un día moraron os mouros, ou iso é o que reflicten certos topónimos da parroquia de Zamáns. Seica ninguén os viu nin tocou, pero, segundo o imaxinario dos zamaneses máis vellos, estiveron ou habitaron estas terras, e por iso deron nome a elementos naturais, como pedras ou minas.

A presenza mítica destes seres insírese na rica tradición galega de lendas protagonizadas polos mouros, formando parte do patrimonio inmaterial de noso, ao igual que os topónimos. Agora ben, na actualidade, a permanencia destas lendas, mantidas grazas á transmisión oral interxeracional, vese ameazada; os pais non lles relatan aos fillos lendas ou contos de noso, nin os avós aos netos, en gran medida porque os novos xa non teñen as mesmas referencias sociais e espaciais que os vellos: non van coas vacas ao monte, o seu universo constitúeno as redes sociais ou os infinitos aparellos tecnolóxicos. Seguir lendo

A veciñanza musica os nomes de lugar de noso

As entidades de poboación, as leiras, as pedras, os regatos, as augas, as fontes, as casas, os camiños, as regueiras, o monte, as pontes, as pontellas ou calquera outro elemento da paisaxe, tanto natural coma de creación humana, ten nome, aínda que nós moitas veces o ignoremos ou non mostremos ningún interese en coñecelo. Cada un destes nomes forma parte do noso patrimonio cultural, etnográfico e, por suposto, lingüístico; e constitúe un rico tesouro, herdado xeración tras xeración, que debemos agarimar e manter vivo para llelo transmitir aos nosos descendentes.

Neste senso, e inserido no proxecto toponímico promovido polo Servizo de Normalización Lingüística do Concello de Vigo, Zamáns, unha das parroquias rurais do termo municipal de Vigo, co apoio da súa Comunidade de Montes e da Asociación de Veciños, decidiu tamén poñer en valor o patrimonio toponímico de seu, e de noso, e colaborar na súa recollida e divulgación.

Agora ben, para botar a andar esta investigación cumpría partir de fontes orais xa que elas representan a fala viva e a herdanza de séculos pasados. A información facilitada polos informantes, os veciños e veciñas da parroquia, é o alicerce fundamental sobre o que se ergue todo o que eu poida escribir neste blog. Sen a súa desinteresada e animosa achega, nada tería sentido. Camiñando paseniño ao seu carón, percorrín a parroquia de cabo a rabo e atendín as súas explicacións, pero o máis gratificante foi que deles e delas aprendín a escoitar como soa o nome dos lugares que me rodean. Seguir lendo