O substantivo común “pedra” nos topónimos de Zamáns (II)

Vén de O substantivo común “pedra” nos topónimos de Zamáns (I)

E el era que se era unha parroquia onde un día moraron os mouros, ou iso é o que reflicten certos topónimos da parroquia de Zamáns. Seica ninguén os viu nin tocou, pero, segundo o imaxinario dos zamaneses máis vellos, estiveron ou habitaron estas terras, e por iso deron nome a elementos naturais, como pedras ou minas.

A presenza mítica destes seres insírese na rica tradición galega de lendas protagonizadas polos mouros, formando parte do patrimonio inmaterial de noso, ao igual que os topónimos. Agora ben, na actualidade, a permanencia destas lendas, mantidas grazas á transmisión oral interxeracional, vese ameazada; os pais non lles relatan aos fillos lendas ou contos de noso, nin os avós aos netos, en gran medida porque os novos xa non teñen as mesmas referencias sociais e espaciais que os vellos: non van coas vacas ao monte, o seu universo constitúeno as redes sociais ou os infinitos aparellos tecnolóxicos. Seguir lendo